The Holy Spirit as the Sharp Pen

π̣ερὶ τοῦ πνεύματος, οὗ ὁ σωτὴρ ε̣ἶπεν· "οὐ δύναται α᾿̣φ' ἑαυτοῦ λαλῆσαι". τὸ "3οὐ δύναται"3 τοῦτο, ὅτι χωρὶς αὐτοῦ καὶ τοῦ πατρὸς οὐ φέρεται αὐτοῦ λόγος ἢ διδασκαλία. ἐπὶ τῶν ἄλλων δὲ σημαίνει τ̣ω῀̣ν γενητῶν π̣ο̣λλα´̣κ̣ι̣ς̣ ὁ´̣τ̣ι̣ χω̣ρ̣ι`̣ς̣ θεοῦ τ̣ι̣ς φθέγγεται, ὅταν ἐσφαλ̣με´̣ν̣ω̣ς τοῦτο π̣ο̣ιῇ. τὸ δὲ ἅγιον πνεῦμα οὐ πέφυκεν ἀπομερίζεσ̣θ̣α̣ι̣ τ̣ῆς του῀̣ πατρὸς ἀπ̣αγγελίας, 335 ἵν' οὕτω φράσω, αὐτός ἐστιν ἡ ἀπαγγελία. "λέγω" γοῦν "ἐγὼ τὰ ἔργα μου τῷ βασιλεῖ". ε̣ἰ῀̣τ̣α λέγει ὁ ςωτήρ· "ἡ γλῶσσ̣α´̣ μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου". ἡ γλῶσσά μου γράφει ἐν ταῖς καρδίαις τῶν ἀνθρώπων ἀπαρ̣αβάτο̣υ̣ς̣ νόμους· "διδοὺς" γὰρ "ν̣ο´̣μ̣ο̣υ̣ς ἐπὶ τὴν διάνοιαν αὐτῶν, καὶ ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτῶν ε᾿̣πιγράψω̣ αὐτούς". καὶ ἐπὶ τὰς σαρ̣κ̣ι´̣νας καρδίας καὶ μὴ λιθίνας ὁ θεὸς γράφει διὰ τοῦ ζῶντος αὐτοῦ πνεύματος. καὶ ὅρα, ὅτι δύναται ὁ κάλαμος τοῦ ὀξυγράφου τὸ ἅγιον πνεῦμα εἶναι. ὀξ̣έως γράφει ·········· ·· δ̣ι̣α´̣νοια´̣ν εἰσι̣ν· "ἅπαξ ἐλάλησεν ὁ θεός, δύο ταῦτα ἤκουσα". καὶ τῇ μὲν λέξει τῆς προκειμένης̣ ······ ·····ν ··υ̣δεα̣···· ἐστιν. διχῶς δὲ εἶπον τό· "ἅπαξ ἐλάλησεν ὁ θεός, δύο ταῦτα ἤκουσα". καὶ πρ····· ····· ····· ·····την ὅτι· ἐὰν ἀποδεικνύηται περὶ περιτομῆς, δύο ἀκούει ὁ σοφός, καὶ π̣ε̣ρὶ τῆς αἰσθητῆς τῆς κατὰ τὴν ἐντολὴν καὶ περὶ τῆς πνευματικῆς. ἐὰν ἅπαξ τοῦ θεοῦ λαλήσαντο̣ς περὶ θυσίας, πάλιν δύο ταῦτα ἀκούομεν, καὶ τὴν κατὰ νόμον αἰσθητὴν περιτομὴν καὶ τὴν πνεύματι ἀναφερομ̣ένην καλουμέν̣ην "αἰνέσεως θυσίαν". καὶ ἐφ' ἑκάστης ἐντολῆς τὸ αὐτό· περὶ σαββάτου ὅτ̣α̣ν̣ λέγῃ̣ οὖν̣, "δυ´̣ο̣ τ̣αῦτα ἤκου̣σεν". ἔλεγον δὲ ἄλλην διάνοιαν ὑψηλοτέραν καὶ δυσφώρατον τοῖς πολλοῖς̣ ὅτι· ὁ θεὸς βουλόμενος ἐντείλασθαι τ̣α`̣ς̣ π̣ολλάς, οἷον τὴν δεκάλογον, οὐ κατὰ μ̣ίαν ἐντολὴν λέγει, ἀλλὰ ····· ···ε̣········· ··· ἐλθὸν ε᾿̣ν τῃ῀̣ δ̣ι̣α̣ν̣οίᾳ τοῦ ἀκροατοῦ ὅλα ἠκούσθη. "δύο ταῦτα ἤκουσα", ἵνα κα̣ὶ πλ̣είονα λάβῃς ἢ τ̣α̣ῦτα. ἔχει δε`̣ ο̣ὑ´̣τω· καὶ σαφὲς μέν ἐστιν τοῖς πολλοῖς· ὅμως ἴδωμεν· οὐ ταὐτόν ἐστιν νόη̣μα και`̣ λεκτόν. νόημά ἐστιν τὸ ἐνέργημα τοῦ νοῦ, οὗπερ σύμβολόν ἐστιν ἡ φωνή. "τῶν ἐν τῇ ψυχῇ παθημάτων̣ σ̣υ´̣μβολά ἐστιν τὰ ἐν τῇ φωνῇ". λεκτὸν δέ ἐστιν 235 ἐκεῖνο τὸ παρυφιστάμενον τ̣ῃ῀̣ φαντασίᾳ τ̣οῦ μέλλοντο̣ς εἰπεῖν· μὴ γ̣ὰρ τὸ νόημα ἄϋλον καὶ καθαρὸν ε̣······· ·····ε̣λ̣λει τι̣ π̣ερὶ αὐτοῦ. οὐ συνδυάζει τι αὐτῷ τῶν ἐκ προφορᾶς συνεζευγμένων ἵν̣α δ̣ηλωθῃ῀̣· ὁ´̣θεν καὶ λεκτὸν ἔστιν· παρυφίσταται δὲ τῇ φαντασίᾳ τοῦ νοοῦντος· διὸ ἐνόησ̣α· πα̣ρ̣υφίσταται δέ μοι φαντασία, πῶς δεῖ αὐτὸ ἑρμηνεῦσαι. αἱ παρυφιστάμεναι οὖν φαντ̣ασίαι ἀπὸ ἑνὸς νοήματος, ἀπὸ τοῦ λόγο̣υ̣ θεοῦ ὑφίστανται, καὶ διὰ τοῦτο "δύο ἤκουσα". καὶ τὸ νόημα τ̣ὸ δυνάμενον̣ εἰς ἄλλους ἑρ̣μηνεῦσαι τὸ νοηθὲν τῶν δυσχερῶν ἐστιν. ὥσπερ οὖν ἅπαξ τοῦ θεοῦ λαλήσαντος δυ´̣ο τις ἀκούει κ̣ατὰ τὰς δύο ἀποδοθείσας θεωρίας, οὕτω ἡ τ̣οῦ θεοῦ γ̣ραφ̣ὴ νοεῖτα̣ι οὐ καθ' ἓν̣ νόημα ἢ ῥῆμ̣α. πνευμ̣ατικῶς γράφ̣ει ὁ κάλαμος οὗτος. δ̣ιὰ τοῦτ̣ο ὀξυγρα´̣φος ἐστίν. κ̣α̣ι`̣ ε᾿̣π̣ι`̣ μ̣ὲν̣ τ̣ῶν ὀξυγράφων ἀνθρώπων γίνεταί τις διάστασις, ἱ´̣ν̣α συνάψῃ πρότ̣ε̣ρ̣α καὶ δευ´̣τ̣ε̣ρ̣α̣. ὧδε δὲ οὐχί, ἀλλ' ἡ ὀξύτης οὕτως ἐστὶν ὡς μὴ εἶναι ἐν αὐτῇ διάσ̣τ̣ασ̣ι̣ν. ἐπερ · τὴν̣ ἀθρόαν μετα̣β̣ο̣λ̣η`̣ν̣ πω῀̣ς ἔλ̣εγες; –τ̣οῦ πατρὸς πρόσωπον ἦν τὸ λέγον· "ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν". καὶ οὐκ̣έτι̣ ὁ π̣(̣ατ)̣η´̣ρ̣ ἐστιν̣ ο῾̣ λέγων· 336 "λέγω ἐγὼ τ̣α`̣ ἐ´̣ρ̣γα μο̣υ τῷ βα̣σιλεῖ", α᾿̣λλ' ο῾̣ υἱός· οὐ γὰρ λαμβάνω̣ αὐτο`̣ ὡς λέγουσιν οἱ Εὐνομίου· "3αὐτὸς ὁ ἐξερευξάμενος λόγον λέγει τῷ βασιλεῖ, ᾡ῀̣ ἐκάθ̣ι̣σ̣ε̣ν, τὰ ἔργα, τῷ γεννητῷ λόγῳ, ἵν' εἰδῇ εἰπεῖν αὐτά, ἵνα γνῷ αὐτά"3. ε᾿̣π̣ε̣ρ̣(̣ )̣· ἱ´̣ν̣α̣ ποῖα ὠ῀̣σ̣ιν τὰ ἔργα; –ταῦτα ἃ διὰ τῆς ο̣ἰκονομίας κατώρθωσεν. ἓν τῶν ἔργων ἔστω τὸ ἔχειν λόγον ω῾̣ς κάλαμον ὀξὺ γ̣ρ̣άφον̣τος̣ καὶ ταχὺ γράφοντος. δύναται καὶ κάλαμος εἶναι ο῾̣ δ̣ι̣α̣κ̣ον̣ῶν ἄνθρωπος, γραφεὺς δὲ ὁ χ̣ρ̣ησάμενος αὐτῷ θεὸς λόγος· δ̣ι̣α`̣ τ̣ούτου̣ γὰρ ἔγραψεν τῇ οἰκουμένῃ ············ ····· ·····υν λε·· ····· ·η ἓν συνπέρασμα ἤγαγον; –πεπ̣ληρωμένα εἰσὶν αὐτοῦ τὰ ἔργα ····· ········· ····· ···τ̣αλ····· ···υτ·· οὐ περιμένω ····· · ἄλλος αὐτῷ αὐτὰ εἴπῃ παρα····· ···· ο̣υ̣κ̣····· ····ι̣· νο̣···ε̣π̣ραξεν. διὰ τοῦτο ἔφυγεν τὸ θεοῦ πρόσωπον. ὅτε δὲ οὔπω γα········ ········ ······ν ὅμιλος ἠ῀̣ν̣ αὐτῷ ἀπήγ̣γ̣ελλε̣ν̣ αὐτῳ῀̣ δι' ὁμι´̣λ̣ου, ὅτι οὐ μεταλαμβάνει τοῦ ξύλου το̣υ̣····· ·ο· φ̣υ̣λάττειν̣