Tertullian — Against Marcion 2.12

Tertullian · Against Marcion · c. 208

So if the fellowship and conspiracy of goodness and justice cannot admit their separation, with what mouth will you set up a diversity of two gods in a split, reckoning apart a good god and apart a just god?

Good stands there where just also stands. From the beginning, finally, the Creator is as good as also just. Both went forth together. His goodness wrought the world; justice measured it—which even, while it judged that the world should be made from good things, judged with goodness’s counsel.

It is justice’s work that a separation was pronounced between light and darkness, between day and night, heaven and earth, upper and lower water, sea’s gathering and dry land’s mass, greater and lesser lights, male and female, the tree of knowledge and of life, world and paradise, water-born and earth-born animals.

All that goodness conceived, justice distinguished. This whole was arranged and ordered by judgment. Every site, habit, effect, motion, state, rising and setting of the several elements are the Creator’s judgments—lest you think him a judge only from then when he began to be severe.

One Creator holds undivided goodness and justice from the first fiat; Marcion’s split gods tear what creation’s separations already show joined.

Latin

Ita si societas et conspiratio bonitatis atque iustitiae separationem earum non potest capere, quo ore constitues diuersitatem duorum deorum in separatione, seorsum deputans deum bonum et seorsum deum iustum? illic consistit bonum ubi et iustum, a primordio denique creator tam bonus quam et iustus. pariter utrumque processit. bonitas eius operata est mundum. iustitia modulata est, quae etiam, dum mundum iudicauit ex bonis faciendum, [quia] cum bonitatis consilio iudicauit. iustitiae opus est, quod inter lucem et tenebras separatio pronuntiata est, inter diem et noctem, inter caelum et terram, inter aquam superiorem et inferiorem, inter maris coetum et aridae molem, inter luminaria maiora et minora, diurna atque nocturna, inter marem et feminam. [et] inter arborem agnitionis [mortis] et uitae, inter orbem et paradisum, inter aquigena et terrigena animalia. omnia ut bonitas concepit, ita iustitia distinxit. totum hoc iudicato dispositum et ordinatum est. omnis situs habitus effectus motus status ortus occasus singulorum elementorum iudicia sunt creatoris, ne putes eum exinde iudicem definiendum, quo malum coepit, atque ita iustitiam de causa mali offusces. his enim modis ostendimus: eam cum auctrice omnium bonitate prodisse, ut et ipsam ingenitam deo et naturalem nec obuenticiam deputandam, quae in domino inuenta sit arbitratrix operum eius.

← true-worship